Overgenomen van een van mijn oude weblogs, voor het eerst geschreven in 2018.
Op een stille lenteavond, zittend aan de rand van een meer, verbaasde ik mij tegenover een vriend over de machten van het universum. Over hun kracht en onkenbaarheid.
”Hoe bedoel je onkenbaar? Ik ken er meerdere persoonlijk” was zijn antwoord.
”we noemen hen Goden, en er zijn er velen. Het is vaak moeilijk om te bepalen waar de ene God ophoudt, en de andere begint.”
Ik besloot maar niet om verduidelijking te vragen, maar ik vroeg of hij een aantal Goden kon opnoemen.
”De Woedende wordt meer vertrouwt dan wijs is, geen enkele deugd of waarheid is heilig voor hem, zijn macht en wijsheid zijn groot, maar hij verraadt net zo lief als dat hij zegent. Door hem gekend worden is een zegenvolle vloek, of een vervloekte zegen.
De Donderaar daarentegen heeft in al zijn wijsheid zelden behoefte aan list of bedrog. Met zijn verbrijzelende hamer weet hij de meeste problemen snel op te lossen. Zijn strijd beschermt de wereld van de mensen. Van hem zal je direct weten of je een vriend of een vijand bent.”
”Dan zijn er ook nog de Heer en de Dame, broeder en zuster, geliefden, en twee helften van één geheel. Ieder kan als individu gekend worden, maar slechts gezamenlijk bestaan ze in hun volle glorie. Ze zijn machtig op het strijdveld, maar hun ware macht ligt in het feit dat ze de strijd geen waarde toekennen.”
Ik onderbreek mijn vriend. ”Ik hoor anderen spreken over één God, die de naam God draagt”
Mijn vriend grijnst. ”Hij luistert liever naar de naam Tiwaz. Ja ooit heerste hij boven alle andere Goden, zijn naam wordt gelijkgesteld met het edele ras der Goden. Maar dat was voordat hij zijn eed brak om zijn vriend, de alvretende wolf, Veenhaar, op te sluiten. Hij brak deze eed om de vernietiging van het alles uit te stellen. Dit kostte hem zijn zwaardhand en daarmee veel van zijn macht en respect. Hij draagt deze vergelding met eer, en helpt eedbrekers hun last te verlichten door hun te straffen, noodzakelijk om schade aan anderen en hunzelf te verwerken. Daarom is Tiwaz de beschermer van het strafrecht.
”Was het Tiwaz die ons ooit het wetboek gaf?”
”Nee, dat deden de mensen zelf. Ze kwamen bij elkaar en deelden hun wijsheid. Maar daarbij werden ze geholpen door de Voorzitter, die nog steeds aanwezig is bij elk belangrijk overleg. Wanneer men naar hem luistert, zal iedereen tevreden mogen zijn met elke uitkomst.”
Het begon mij te duizelen.
”Het zijn er zo veel, hoe kan ik hen nu ooit allemaal kennen? Hoe kan ik spreken met deze machten?”
Mijn vriend begon te fronzen. ”Je stelt de verkeerde vragen. Veel Goden ken je zonder het te weten. Om ze beter te leren kennen zal je moeten te beginnen met betere vragen verzinnen.
Elke relatie tussen een Godheid en een mens kan weer anders zijn. Sommigen kennen de Donderaar door te beschermen, of spreken in hun liefdesspel met de Heer en de Dame, weer anderen offeren en doen rituelen. Elke Godheid bepaalt zelf wel of ze willen luisteren of niet. Er is geen antwoord mogelijk op de vragen die je stelt.
Maar hoewel je nog steeds de verkeerde vragen stelt, ken je meer antwoorden dan je denkt. Voorlopig hebben we wel genoeg gesproken, ga nu maar weer naar huis. Je weet mij te vinden.”
En zo opende ik mijn ogen. Het guste nog in mijn hoofd terwijl de geluiden van het bos binnen begonnen te komen. Ik dankte mijn Mijmerende vriend, en begon te verwerken.
Geef een reactie